Łapacz snów.

- Napiszesz coś jeszcze?

- Czego sobie życzysz?

- Coś prawdziwego. 

- Przecież wiesz, że wszystko zmyślam.

- No to zmyśl coś prawdziwego. Z emocjami.

- To da się zrobić.

- Byle było w Twoim stylu.

- Ok.

Leżał trwając w letargu, wtopiony w stos kolorowych poduszek. Na ścianach tańczyły cienie pod batutą oślepiającej lampki nocnej, zaś chłodne, wieczorne powietrze wlewało się przez szeroko otwarte okno. 

Ona uczyła się do egzaminów, On wpatrywał się bezrozumnie w zabawkę wiszącą pod sufitem. Zaproponowała mu z grzeczności papierosa. Wiedziała, że nie pali. W zamian za to, pytająco wskazał na zabawkę.

„To łapacz snów. Wyłapuje koszmary. ” Odpowiedziała bez namysłu. Po chwili dodała cicho. „Przydałby Ci się.”

Wzruszył ramionami. Znów słyszała jak zgrzytał zębami. Siedziała po turecku otoczona stosem notatek, z piórami we włosach. Zapaliła kolejnego papierosa i podała mu do ust. Zaciągnął się bez słowa. 

Zrzuciła notatki na podłogę, poszła się umyć i przebrać.

Wypuścił dym z płuc. Nie potrafił oderwać wzroku od tajemniczej zabawki. Jej kształt znikał gdzieś w kotłującym się dymie.   

Kiedy wróciła było dobrze. 

Potem odpłynęła, wtulona nosem w jego obojczyk. Delikatnie ułożył ją na boku i poszedł zrobić sobie drinka. Wrócił, usiadł na łóżku i szepcząc wpatrywał się w przestrzeń.

„Gdy wrócę nie będę miał już snów. Skomponuję takiego łapacza, że nie przepuści nawet Ciebie.”

Kiedy jego oddech uspokoił się, a pusta szklanka potoczyła się po prześcieradle nie było już możliwości, by mógł zobaczyć jak błyszczące w świetle nocnej lampki oczy napełniają się łzami. 

Iluzjonista.