Tasowanie.

- Jak to jest, że znów się widzimy? Kolejny raz wracasz do mnie czołgając się jak dżdżownica. Żałośniej, bo one nie mają kolan.

- Tym razem przychodzę w pokoju.

- Nie wierzę Ci.

- Przychodzę jak bezbronna krowa na taśmie MC Donald’s. Jak mucha bez skrzydeł skulona przed nieustępliwą packą. Jak źdźbło trawy drżące na wietrze pod wielką kosiarką życia. Jak tęcza w listopadową noc. Jak Hiroszima w 45’. Jak pół litra na dwóch i zero siedem na trzech...

- Dobra, dosyć. Czego?

- Chciałem po prostu porozmawiać.

- Nigdy nie wychodziło Ci to zbyt dobrze.

- Fakt. Dasz mi jeszcze jedną szansę?

- Spierdalaj.

Trzy miesiące temu umieściłem na cody ostatni wpis. Niezła przerwa. Skąd się wzięła? Cóż, usprawiedliwić mnie może kolejny wpis który konstruowałem. Rozrósł się trochę, zaś gdy w ciągu tygodnia napisałem siedemdziesiąt stron sam zdziwiłem się jak wiele może wylać się z człowieka. Mistrz King zwykł mawiać, że należy odłożyć napisane słowa na szuflady na rok, by mogły się ocukrować. Co znajdę w swojej szufladzie za rok? Zobaczymy. 

I.