Kosmiczna cisza.

- Nie potrafię już pisać.

- Daj spokój.

- Nie potrafię sklecić jednego zdania z sensem.

- Przesadzasz. Daj mi coś. Chcę.

- Przecież już nikt tego nie czyta.

- Ja czytam. I ciągle tutaj wracam.

- No dobrze. Dla Ciebie.

Zaczęła mówić wtedy, gdy wszystko ucichło. To była niemal kosmiczna cisza. Między kolejnym głębokim oddechem a uderzeniem serca mógł ją wyłapać. Przytulić do siebie, jak te chłodniejsze skrawki pościeli, których tej nocy tak niewiele pozostało.

- Najlepiej jest mi z Tobą gdy jesteś pijany, wiesz? Gdy jesteśmy pijani razem jest jeszcze lepiej. Wtedy czuję się bezpieczniej i później, wiesz, wtedy jest łatwiej.

- Wiem.

- Chyba tęsknię już z przyzwyczajenia – mówiła – przecież Cię nie kocham. Chyba nigdy Cię nie kochałam. Nawet słabo Cię znam. Może kiedyś Cię znałam, ale teraz jesteś przecież całkiem inną osobą. Zmieniłeś się. Nie wiem nawet o czym miałabym z Tobą rozmawiać, nigdy z resztą nie wychodziło nam to zbyt dobrze.

- Tak, zawsze byłem kiepski w rozmowach.

- Pierdolenie. Uwielbiam jak opowiadasz mi historie, opowieści. Ale czasami nie możesz wykrztusić ani słowa, zlepić kilku słów które oczekuję. Zwyczajnie milczysz. A przecież wiem, że potrafisz odgadnąć moje myśli, wzruszyć w taki sposób, że będę śmiać się i płakać w poduszkę.

Zapadła chwila kosmicznej ciszy.

Nie dłużej jak na trzy uderzenia serca i jeden, głębszy oddech.

- Mamy wspólne wspomnienia. Jednak wokół są zupełnie inni ludzie. I faceci. A mógłbyś być bardziej zazdrosny. I jeszcze być taki jak na początku. Sprawiać, że byłam oczarowana Twoją obecnością. Mogłam Cię pokazywać jak trofeum innym wokół. I obserwować jak tworzysz. Chciałabym Cię okrywać na nowo. Chciałabym, byś mnie zaskakiwał.

- Wiem o tym.

- To dlaczego czegoś nie zmienisz?

- Bo to ma działać zupełnie inaczej.

- Niby jak?

Poprawił poduszkę i uśmiechnął się, wpatrując w sufit. Zabawne.

Burza włosów wtulona w jego obojczyk mruknęła, ponaglając pytanie.

- Sama sobie odpowiedz.

- Na co?

- Dlaczego tutaj jesteś?

I.